Universeel Bewustzijn wordt bereikt als iemand een blijvende ervaring heeft waarin zij door hun illusie van afgescheidenheid heenkijken en hun afgescheiden zelfbewustzijn verliezen. Hun bewustzijn ‘gaat dan samen’ met het Universum – zij ervaren het Een zijn met het Universum.
Dit is vaak het resultaat van het door een bewuste psychologische ‘doodervaring’ heen gaan, bewerkstelligd door meditatie en andere aspecten van een spiritueel pad. De illusie van afgescheidenheid lost op in het Eenheidsbewustzijn. Met het uiteenvallen van de illusie van afgescheidenheid ‘lijkt’ het afgescheiden zelf dood te gaan en vindt er een ‘wedergeboorte’ plaats. Het afgescheiden zelfbewustzijn wordt overstegen en getransformeerd. Het dominante bewustzijn wordt het Innerlijk Zelf, dát deel van ons dat de Universele Spirit is – en dan hebben we ‘Universeel Bewustzijn’.
Als het op de juiste manier ervaren wordt is iemand nooit meer dezelfde en ‘ziet de dingen’ nooit meer op dezelfde manier als vroeger. Vanaf dat moment wordt alles begrepen in het licht van het ‘grotere plaatje’, in het licht van Een zijn met de Universele Spirit (God). Zelfzucht wordt dan verleden tijd. Dit wordt ook het bereiken van ‘verlichting’ genoemd of aangeduid met andere termen.
Het verschil tussen het hebben van het afgescheiden zelfbewustzijn of Universeel Bewustzijn is, zoals ik al eerder zei, een verschil van nacht en dag. Denk maar weer eens aan een milieudeskundige die zijn/haar afgescheiden zelfbewustzijn uitgebreid heeft om daar het gevoel van betrokkenheid bij de ecologie aan toe te voegen. Dat is goed. Als het je bewust zijn van de stroom en de balans van de natuur van de Aarde goed is, stel je dan eens voor hoe belangrijk het is om je werkelijk bewust te zijn van de stroom en de balans van alle dingen – in het hele Universum!
Als het gevoel van betrokkenheid bij alle mensen op Aarde goed is, wat zou er dan gebeuren bij het toegewijd zorgen voor al het leven binnen het totale Universum? Iemand die het Universeel Bewustzijn bereikt heeft, heeft het afgescheiden zelfbewustzijn overstegen en ziet en begrijpt daardoor oneindig veel meer. Stel je voor dat je in staat bent om vooraf de uitkomst van al je handelen te ‘zien’ – en of je de uitkomst nu wel of niet ‘ziet’, je in staat bent om te weten of datgene wat je doet uiteindelijk helpt of schade berokkent.
Of, om het voorbeeld van de klassieke auto weer te gebruiken: stel je voor dat je één kant van de auto ziet en dan niet aanneemt dat de auto er aan de andere kant hetzelfde uitziet. Hoe zou je dan in staat zijn waar te nemen hoe alle kanten eruit zien? Wat als je je werkelijk bewust was van het Een zijn met alles – zelfs met God, zelfs met alle andere afgescheiden zelven? Hoe zou je dan de dingen zien? Hoe zou je dan iedereen en alles behandelen?
Als je heel zeker WEET dat elke persoon waar je mee te maken krijgt, een jij is, alleen in een andere vorm, hoe zul je dan die andere jij behandelen (anderen)? Heeft het zin om van jezelf te stelen? Jezelf pijn te doen? Heeft het zin jezelf te tiranniseren?Als je werkelijk zou geloven dat dit waar is, slaat het nergens op en zou het geen zin hebben.
Precies.
Een wezen met Universeel Bewustzijn houdt onzelfzuchtig van iedereen en is (binnen de behoeften van de Universele stroom) gevend, vriendelijk, medelevend, zorgzaam en doet niemand pijn (dat betekent niet dat je incapabel bent om de onschuldigen te verdedigen).
Waarom? Omdat de persoon iets gelezen heeft dat hem zo maakte? Gestudeerd heeft om zo te worden? Getraind is om zo te worden? Nee.
Misschien waren het stapstenen op het pad naar het bereiken van dat bewustzijn maar eenmaal daar, is het onmogelijk voor iemand met een Universeel Bewustzijn om anders te zijn. Het is gewoon hun realiteit – het is gewoon hun natuur.
Dit geldt voor mensen van elk niveau van bewustzijn. Een in principe fatsoenlijk persoon probeert niet gewoon fatsoenlijk en moreel te zijn of zich aan de wet te houden.
Het is ook afhankelijk van wat mensen gedurende hun levens van zichzelf gemaakt hebben. Zij kunnen en zullen, als de juiste situatie zich voordoet, afdwalen naar meer zelfzucht. Iedereen brengt gewoon zijn eigen niveau van bewustzijn tot uitdrukking. Bovendien is het niveau van bewustzijn binnen een bepaald bereik op wisselende niveaus in beweging, weifelend tussen zelfzuchtigheid en onzelfzuchtigheid en het verschuift op verschillende momenten in hun leven, afhankelijk van de omstandigheden waaraan zij blootgesteld worden.
Het is net zo natuurlijk voor iemand met een Universeel Bewustzijn om totaal gevend te zijn als het is voor iemand met een afgescheiden bewustzijn om zelfzuchtig te zijn. Iemand met een afgescheiden zelfbewustzijn is naar binnen gericht en ze zijn net een ‘energievacuüm’, een zwart gat, zij proberen altijd energie te krijgen. Maar iemand met een Universeel Bewustzijn is naar buiten gericht en zij zijn een energiebaken, een Zon en geven altijd energie.
Het doorgronden van deze illusie van afgescheidenheid en het bereiken van Universeel Bewustzijn is het antwoord op alle wereldproblemen. Als iedereen het Universeel Bewustzijn bereikt had dan waren het soort regeringen die we nu hebben niet meer nodig, want iedereen zou als Een vanuit zijn eigen innerlijk bestuurd worden. Stel je eens een wereld voor waarin iedereen plichtsgetrouw, zorgzaam en verantwoordelijk is en waarin dat gedrag niet afgedwongen wordt door de dreiging van gevangenis of dood of welke overredingskracht dan ook.
Dan is er geen reden voor godsdiensten om te proberen invloed uit te oefenen op mensen om zich moreel te gedragen. Dan zijn er geen politie, legers, regeringen, enzovoorts nodig, omdat Onzelfzuchtige Liefde en dienstbaarheid aan de Universele Wil in elk wezen hersteld zijn – wat een paradijs!
We bereiken dit mogelijk nooit op Aarde, maar ook dan weer, het zou kunnen.
Er zijn buiten het fysieke niveau van de Aarde andere bestaansniveaus waartoe alleen Universeel Bewuste wezens toegang hebben.
.jpg?id=3357969)
