De meeste mensen staan niet alleen positief tegenover hun land maar tegenover ALLE verlengstukken van hun afgescheiden zelven – zij steunen hun ras, hun etnische groep, hun school, hun lokale team, hun politieke partij, enzovoorts. Enkele dierbare mensen zijn begonnen om hun zelfbewustzijn uit te breiden om zo ‘een groter plaatje’ te kunnen bevatten.

Neem bijvoorbeeld degenen die zo milieubewust geworden zijn dat zij actief zijn voor het milieu.

Degenen die dit bereikt hebben begrijpen het belang van de stroom en de balans van de natuur op Aarde. Zij weten dat het redden van walvissen en bossen of de schijnbaar onbelangrijke dingen als kleine vogels, vissen of varens het leven serieus kunnen veranderen op een manier waar de meeste mensen geen idee van hebben. Veel van degenen die echt milieubewust zijn hebben iets van hun afgescheiden bewustzijn overstegen en dus iets van hun egocentrisme en zelfzucht. Het beschermen van de integriteit van het milieu is belangrijker voor ze dan de vele gemakken en ongemakken (hergebruiken, stroomgebruik, enzovoorts) die hiermee gemoeid zijn. Er is een verhaal over een ‘bergbewoner’ uit de Verenigde Staten genaamd ‘Grizzly Adams’ dat hierop betrekking heeft. Toen een bever de beek naast zijn hut afgedamd had en zijn hut

onder water dreigde te lopen, verhuisde hij en bouwde een nieuwe hut in plaats van de beverdam te verstoren. Over ongemak gesproken! Geloof het of niet dit was nog steeds beperkt bewustzijn – maar wat een prachtige overstijging van bewustzijn. Om eerbied te hebben voor al het leven en in staat te zijn om de belangrijkheid en de potentiële invloed te zien van de levens van de walvissen, kleine vissoorten en een schijnbaar onbelangrijke varen, is hoger bewustzijn. Maar het schiet nog steeds tekort bij het Universeel Bewustzijn en de pogingen van zulke mensen kunnen,

als het Universeel Bewustzijn er niet is, een totale tijdverspilling of zelfs schadelijk zijn.

 

Het menselijk ras geeft nauwelijks om mensen, laat staan om planten en dieren. Ik herinner me dat ik eens een nieuwsbericht zag over een aardbeving waarbij ongeveer 600.000 mensen om het leven kwamen. Het was in de Los Angeles Times. Je zou verwachten dat een ramp van deze omvang op de voorpagina zou staan. Maar het was maar een klein artikel van ongeveer 40 woorden ergens op pagina 9. De enige reden daarvoor was dat de aardbeving in China plaatsgevonden had. Zelfs toen was ik geschokt. Kun je je voorstellen hoe dit artikel eruit gezien zou hebben als 600.000 Fransen omgekomen waren? Engelsen? Amerikanen?

 

Betreurenswaardig zoon, maar waar. Degenen met een afgescheiden zelfbewustzijn zullen hun visie verdedigen met verdraaide logica. Sommige mensen zullen zeggen: ‘Wat maakt het uit als ik denk dat mijn land het belangrijkste is? Nationale trots is goed. Het verandert niets aan ieder ander land en het helpt alleen dit land beter te worden.’ Als je denkt dat zo’n houding geen effect heeft op andere landen, denk dan eens na over de wreedheden die het ene land het andere land zal aandoen. Of dat een land steun verleent aan de bewoners van het ene land maar die steun niet geeft aan een ander land. Stel je binnenvallende soldaten voor die regelmatig gebruik maken van bajonetten om op straat baby’s van vrouwen die negen maanden zwanger zijn, uit de baarmoeder te snijden voor genocide doeleinden.

Dat gebeurt. Maar zolang het alleen in landen gebeurt waar andere landen niet om geven, geeft niemand om hen. Deze dingen worden bijna nooit in de wereldnieuwsmedia vermeld. Wat als het in Chicago gebeurde? Engeland, Frankrijk of Mexico? Denk je dat we er dan niets over zouden horen? Als ALLE kerken in Engeland vernield werden door binnenvallende legers en de priesters gemarteld, zou het dan niet in het nieuws komen? Het zou niet alleen in het nieuws komen maar veel landen zouden troepen sturen om er meteen een einde aan te maken. Hoe voelt dat als nationale trots? Welke nationale trots? Het hangt allemaal af van wat onze afgescheiden zelven zien als ‘verlengstukken’ of als relaties van henzelf of het eigenbelang dat speelt.

 

Sommige mensen zijn begonnen met uit te stijgen boven ‘landentrots’. Nogmaals: dit is goed maar het gaat niet ver genoeg. Maar weinigen hebben een waarlijk wereldomvattend familiegevoel, hoewel er een aantal zijn die dat wel hebben. Maar ook het milieu en humanitair bewustzijn zijn nog beperkt en iemand kan per ongeluk verschrikkelijke rampen veroorzaken wanneer er gehandeld wordt vanuit een beperkte waarneming, zelfs al was het om te helpen. Al deze uitbreidingen van bewustzijn zijn stappen in de richting van het ultiem, veelomvattend en zorgzaam bewustzijn – het Universeel Bewustzijn. Maar het zijn nog steeds allemaal variaties van afgescheiden zelfbewustzijn – die beperkt worden door heel veel restricties en uiteindelijk foutief gebruikt worden en vernietigend zijn. Oh, hoeveel tranen zijn er al gevloeid in het spoor van dingen die verkeerd gegaan zijn en is de kreet geslaakt:

‘Maar ik wilde alleen maar proberen te helpen’. Alle dingen in het Universum zijn in essentie gemaakt van dezelfde ‘stof’ en volledig afhankelijk van elkaar en met elkaar verbonden. We kunnen dus niet echt afgescheiden zijn van de rest van het Universum, we kunnen alleen een ‘deel’ zijn van alles (‘op zichzelf’). Maar we kunnen denken dat we afgescheiden zijn. We kunnen geloven dat we afgescheiden zijn. Dan gaan we handelen alsof we afgescheiden zijn. Daar waar mensen zo’n afgescheiden bewustzijn hebben, neemt iedereen de ander waar op een ‘ons en hen’ en een ‘ik’ tegen de wereld’ manier. Als dit gebeurt, wat als vanzelfsprekend gebeurt bij afgescheidenheid, zullen er uiteraard pogingen gedaan worden van anderen te krijgen en te nemen en anderen te weerhouden dat te krijgen wat jij hebt. Het is volmaakt natuurlijk en op zijn eigen verdraaide manier logisch.

 

Wat kunnen we ermee? Daar waar afgescheidenheid en zelfzucht is, zal ruzie, disharmonie en onrecht zijn, wordt er van anderen afgenomen, kwaad gedaan aan andere wezens, schepselen, het milieu, enzovoorts. Hoe kan iemand zich weer bewust worden van het Universeel Bewustzijn? Door middel van Onzelfzuchtige Liefde, zelf-opoffering, zorgen voor en geven en de illusie van het zelfbewustzijn die we met ons meedragen in onze mind zien en afbreken. Laat alsjeblieft de lessen die de Eenheid stimuleren niet verkeerd begrepen worden als zijnde het stimuleren van ‘een wereldgodsdienst of regering’ waar eenheid en vrede afgedwongen worden door menselijke regels en dogma’s. Niets kan verder af staan van wat we duidelijk willen maken. We zijn in de eerste plaats voorstanders van vrijheid en vrije wil. Ik heb het over een innerlijke manier van zijn, een bewustzijn dat sensitiviteit, medeleven en vrijheid bevat – en dat je net zoveel om andere mensen, wezens en de hele schepping geeft als je om jezelf geeft. Een afgescheiden zelfbewustzijn hebben betekent niet dat je werkelijk afgescheiden bent, maar het betekent dat je een totale ‘illusie’ van afgescheidenheid van iedereen en al het andere in het Universum hebt. Wanneer iemand echt gelooft dat zij afgescheiden zijn, richten zij zich als vanzelfsprekend op zichzelf. Wanneer iemand gelooft dat zij afgescheiden zijn en zij hun aandacht en energie richten op zich ‘zelf’, leidt dit vanzelfsprekend tot ‘zelfzucht’. Let goed op, dit is heel belangrijk.

 

Dit is het GROTE onderwerp. Het grootste probleem onder alle problemen. Het enige ECHTE probleem. Hoe gek en eenvoudig het ook mag klinken, het is belangrijk – zelfzucht is eenvoudig de wortel van alle problemen en de oorzaak van alle ‘kwaad’ dat op Aarde bestaat. Dit is een van de grootste, belangrijkste lessen die mens moet begrijpen.